Κάθε φορά που το Πάσχα πλησιάζει, το μυαλό και την καρδιά μου κατακλύζουν υπέροχες αναμνήσεις και μνήμες από τα τόσο υπέροχα παιδικά μου χρόνια…
Είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι, που κάνουν στα παιδικά μου μάτια, το Πάσχα μαγικό!
Είναι θες που σηματοδοτεί τον ερχομό της άνοιξης ,που η φύση αναγεννιέται και γεμίζει την ψυχή μου χρώματα και αρώματα;
Είναι που θυμάμαι την φωνή της γιαγιάς μου να μου αγκαλιάζει την ψυχή και η μυρωδιά των ατελείωτων πασχαλινών εδεσμάτων που φτιάχναμε μαζί , με την καθοδήγηση της , που γεμίζουν το ”είναι” μου με μια γλυκιά νοσταλγία;
Είναι που ανυπομονούσα να πάω στο χωριό , την γενέτειρα του πατέρα μου, που τόσο πολύ αγαπάω, για να δω την γιαγιά ”μερεντούλα”?
Είναι που με τόση λαχτάρα περίμενα το βράδυ της Ανάστασης για να τσουγκρίσω το κόκκινο αυγό και να φάω τα υπέροχα μελιτίνια της μαμάς μου και τα μοσχομυρωδάτα τσουρέκια της;
Είναι που με τόση ανυπομονησία περίμενα την νονά μου να μου φέρει την λαμπάδα μου;
Είμαι από εκείνα τα τυχερά παιδιά, που η νονά μου ερχόταν σπίτι μας με χέρια γεμάτα δώρα και καρδιά γεμάτη αγάπη! Θυμάμαι ανυπομονούσα τόσο πολύ να δω την λαμπάδα μου ακόμα και στα 32 χρόνια μου που της είπα ”Έλα μωρέ νονά μέχρι πότε θα μου φέρνεις λαμπάδα; Μεγάλωσα πια…” και από μέσα μου χασκογελούσα και ένιωθα απέραντη ευτυχία που η νονά μου με θυμήθηκε ακόμα μια φορά και κρατούσα την λαμπάδα μου στα χέρια μου!
Την σκέφτομαι τόσο όμορφα την νονά μου και πλημμυρίζω από ωκεανούς αγάπης !
Μεγάλωσα πια…αλλά μέσα μου ακόμα ζει εκείνο το παιδί… και είμαι πολύ ευγνώμων που έχει τόσα όμορφα να θυμάται..
Από την άλλη θλίβομαι τόσο πολύ όταν ακούω από τα χείλη κάποιου παραπονεμένα λόγια όπως : ”Τι τυχερή που είσαι ,εμένα η νονά μου δεν με θυμήθηκε ποτέ!”. Θυμάμαι πάντα όταν άκουγα τέτοια λόγια από κάποιον, αναλάμβανα αυτομάτως τον ρόλο αυτό και γινόμουν η νονά του! Έπαιρνα την πιο όμορφη λαμπάδα, το σοκολατένιο αυγό και το πασχαλινό τσουρέκι μου και πήγαινα να του δώσω την χαρά που στερήθηκε!
Κάπου μέσα σ’ αυτά τα λόγια , καταλάβαινα πόσο σημαντική είναι η αποστολή και η παρουσία του νονού στην ζωή ενός παιδιού!
Μεγαλώνοντας έψαξα να μάθω γιατί έχουμε το έθιμο της λαμπάδας και από τότε ο συμβολισμός του για μένα μετέτρεψε το έθιμο σε κάτι ακόμα πιο σημαντικό!
Το έθιμο της λαμπάδας χρονολογείται από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, τότε που το Μ. Σάββατο και την Κυριακή του Πάσχα βαφτίζονταν οι Χριστιανοί. Τότε η λαμπάδα συμβόλιζε το φως που έφερε ο Χριστός στην ανθρωπότητα όταν ”νίκησε” τον θάνατο και το σκοτάδι με την Ανάσταση του!
Ακόμα και το χρώμα της λαμπάδας έχει την σημασία του! Την Μ.Παρασκευή χρησιμοποιούμε καφέ λαμπάδες στον επιτάφιο γιατί συμβολίζουν το πένθος για τα πάθη και τον θάνατο του Χριστού. Την Ανάσταση πάλι κρατάμε λευκές λαμπάδες μιας και το λευκό συμβολίζει τον ήλιο της Άνοιξης, την χαρά, την γαλήνη και το φως και υποδηλώνει τον εορτασμό για την χαρά της Ανάστασης!
Το Άγιο Φως με το οποίο ανάβουμε τις λαμπάδες μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το φως της γνώσης και της αγάπης!
Αν λοιπόν είσαι νονός , κάνε το βαφτιστήρι σου χαρούμενο! Είναι μόνο ένα κερί που όμως θα το κάνει να σε χαράξει για πάντα στο μυαλό και την καρδιά του!
Αν δεν είσαι νονός επέλεξε να κάνεις κάποιον και πάλι παιδί, ζωντανεύοντας μνήμες στην καρδιά του! Εξάλλου είναι από μόνο του τόσο όμορφο να σκέφτεσαι κάποιον και να του δείχνεις έμπρακτα την αγάπη σου!
Εγώ σίγουρα έχω φυλάξει το Πάσχα και την Ανάσταση στην ψυχή μου ως μια από τις πιο όμορφα μαγικές στιγμές των παιδικών μου χρόνων και σίγουρα έχω πολλούς να ευχαριστήσω που φρόντισαν να βάλουν το λιθαράκι τους για να έχω τόσο όμορφες αναμνήσεις! Είναι τόσοι πολλοί, άλλοι δεν είναι πια μαζί μας , τους έχω όμως όλους φυλαγμένους μέσα μου…στην αιωνιότητα της ψυχής μου! Τους θυμάμαι όλους και γίνομαι ξανά παιδί!
Leave a reply